.

Log 2 Brak

Vroeger hoopte ja dat het allemaal nog ging komen. Dat je vloeiend Frans of Engels zou spreken, ooit. Of misschien wel Spaans. En dat je je thuis zou voelen in al die landen. Waar je met het grootste gemak en totaal vanzelfsprekend wás, en rondliep, en om je heen keek, en ademde, ademde zonder geluid.

Dat je in een geweldige jurk en een mooie huid zou dansen door de lange marmeren gangen van Schönbrunn, echte stenen in je haar, geen stras of glas.

En alles vanzelf. Zonder een stap te missen en moe te worden. Met rozen aan je voeten. Stralend, magisch middelpunt. En dat er iemand is die zegt: als jij springt, dan spring ik ook.

Want dan heeft mijn leven geen zin meer.

Brak, een toneeltekst van Frank Houtappels (2005)

Terug naar Logboek