Log 3. Nieuwbakken forens

Sinds januari bevind ik mij vaak in de trein tussen Amsterdam en Den Haag. Als forens ontwikkel ik vaste reisgewoonten: klokslag 07.15 de deur uit, fiets parkeren bij de Schreierstoren, met stevig loopje naar perron 13A, onderweg uit een vaste bak de gratis Metro pakken, doorlopen naar de eerste wagon want die staat vooraan bij aankomst op Den Haag Centraal  etc. Vaste gewoonten bieden mentale houvast bij ongerief zoals staan in overvolle coupes, vertragingen, sjagerijnige gezichten, zompige regenlucht en andere reisongemak.

Een nieuwbakken forens beziet de treinsituatie met enige verbazing. Niets wereldschokkend maar het zijn van die bepalende doodgewoonheden. Zoals het gedoe op de roltrappen. Het Engelse idee om aan één zijde van de roltrap te staan, zodat haastige lui aan de andere kant kunnen passeren, is nog niet ingeburgerd in de Lage Landen. Dat leidt tot misverstanden en irritaties. Het zou zo'n mooie Nederlandse norm kunnen zijn: stilstaand verkeer rechts op de roltrap, de doorlopers passeren aan de linkerzijde.

Of de oerkracht die bij reizigers kan loskomen bij het bemachtigen van de laatste zitplaats. Het lijkt alsof het om de laatste trein van de dag gaat. Het is zaak de ellenbogen, tassen en rugzakjes strategisch te plaatsen en met het volle gewicht gelijkmatig en krachtig te duwen. Onbegrijpelijk zacht geweld. Terwijl over een kwartier, of op z’n ergst over een half uur, de volgende trein in dezelfde richting vertrekt.

Wat mij ook verrast, is de vanzelfsprekendheid waarmee medereizigers kranten en tijdschriften van het tafeltje pakken. Alsof met de komst van Spits en Metro alle kranten in de trein van iedereen zijn. Dus moet je de betaalde krant op het tafeltje verdedigen: pardon, dat is mijn Trouw.

Al veel beschreven zijn de openhartige gesprekken - vooral roddels over wederzijdse vrienden, relaties, werk en vakantie - die menigeen zonder enige gêne publiekelijk voert. De veranderingen die de komst van de mobiele telefoon vijf jaar geleden teweeg heeft gebracht, zijn verbluffend. Het is voor mij als een dagelijkse portie soap met zeer overtuigende acteurs.

Ook aardig is het fenomeen waterflesje. Volgens mij iets van de laatste jaren, de meeste reizigers hebben een flesje bij zich. Gekocht op het station of een eigen flesje. Aan het laatste herken je de fanatieke waterdrinker. Lang niet slecht om het lichaam, dat voor minstens 70% uit water bestaat, geregeld goed door te spoelen. Dat is al helemaal geen straf als het flesje is gevuld met Amsterdams leidingwater, dat is van grote klasse. Modieus en een tikje snobistisch zijn de flesjes uit het buitenland, als een functioneel souvenier meegenomen na een vakantie. Zo zie ik in de trein Spaanse, Italiaanse, Turkse, Engelse en Duitse flesjes.

Terug naar Logboek