Het gebeurde op een drukkend warme dag, het liep tegen twaalven. Ik speelde in mijn eentje in de voorgalerij met een tinnen legertje. Het bestond uit Britse tanks, Franse fuseliers, Duitse huzaren, versterkt met wat verdwaalde cowboys en Indianen. Het internationale leger stelde ik op in carrés; dat was de slagorde bij Quatre Bras en Waterloo, hadden de oudere broers mij geleerd. Liggend op mijn buik, lekker koel is zo'n tegelvloer, met een hoop kleurige knikkers voor mijn gezicht, begon ik het precisie bombardement. Het was de kunst alle carrés om te kegelen met zo min mogelijk knikkers.
" Kulò nuwon endòrò sinjo ( lett. Ik groet u edele jongeman )."
Ik schrok me te pletter. Verdiept in mijn spel had ik niet opgemerkt, dat een groep mannen zich bij de trap van de voorgalerij had verzameld. Sommigen droegen een kris ( dolk ) op de rug. Stiekem natuurlijk. En die beleefde groet was een al te doorzichtige krijgslist. Een roofoverval! Ik rende naar de achtergalerij en bracht oma en mijn moeder de Jobstijding.

" Laat ze maar binnen. Mooi op tijd. Alles is warm ", was hun verbijsterend kalme en raadselachtige reactie. Het bleken bedienden van de kraton
( paleis ) te zijn, die het middagmaal van de Sultan kwamen halen. Behalve omdat hij het lekker vond, liet Sultan Hamengku Buwono VIII zijn maaltijden vaak buiten het paleis bereiden,uit vrees te worden vegiftigd.
Hoewel de afstand tussen het houtskoolfornuis van mijn oma en de eettafel van de Sultan slechts enkele honderden meters bedroeg, achtte men het niet ondenkbaar, dat iemand onder weg iets aan het eten zou toevoegen, wat niet echt bevorderlijk was voor de gezondheid. Daarom werden de gerechten vervoerd in draagbare kastjes, waarvan de deuren met lak verzegeld werden. Oma keek daarbij heel nauwlettend toe. Het stempel bewaarde ze natuurlijk zelf. Maar er waren in Yogya toch veel meer dames die uitstekend konden koken ? Waarom was de keus op oma gevallen ? Als kind had mijn moeder er iets over verteld. Slechts onsamenhangende stukken van wat ze gezegd had waren in mijn herinnering blijven hangen. Veel later, toen ik terugkeek op mijn eigen leven en ontdekte, dat het niet meer was dan een fragment van een lang vervolgverhaal, ja toen pas begon ik me te interesseren voor de levenssgeschiedenis van mijn ouders en voorouders.
Door toevallige omstandigheden hoefde ik niet lang te wachten op de bevrediging van mijn nieuwsgierigheid. Mondelinge overleveringen, foto's en documenten pasten zonder franje af te snijden in elkaar als de stukken van een legpuzzel.
Oma's vader, de heer K Cephas, was hoffotograaf van de Sultan van Yogya.
Hij werd benoemd tot abdi-dalem ( hoveling ) en kreeg de functie van wedono- rodonas ( hoofd-ordonnans ). Wanneer er papieren van enige importantie aan de resident moesten worden ovehandigd, dan kleedde hij zich voor deze speciale gelegenheid in een uniform. Het was niet louter een ceremoniële functie, want hij hield zich ook bezig met de vertalingen Javaans-Nederlands van brieven en documenten.